تاریخچه


در افسانه ها آمده است كه شيراز فرزند تهمورس (از پادشاهان سلسله پيشداديان) شهر شيراز را تأسيس كرد و نام خود را بدان بخشيد. به روايتي ديگر، نام اين ديار، "شهرراز" بوده كه به اختصار شهر از و شيراز خوانده شده است.

در حالي كه بر اساس تحقيقات "تدسكو" شيراز به معناي مركز انگور خوب است، "ابن حوقل"، جغرافي دان مسلمان قرن چهارم هجري، علت نامگذاري شيراز شباهت اين سرزمين به اندرون شير مي داند، چرا كه به قول او عموما" خواربار نواحي ديگر بدانجا حمل مي شد و از آنجا چيزي به جايي نمي بردند. و بالاخره بنا به نوشته كتاب "صورالاقاليم"، از جهت وجود دام هاي بسيار در دشت شيراز، آنجا را "شيرساز" ناميده اند.باري، بيش از هر چيز نام زيبا و سحرانگيز شيراز كه واژه اي فارسي است، بهترين گواه بر اين باور است كه برخلاف پندار پاره اي از جغرافي دانان مسلمان، تأسيس اين شهر به قرن ها قبل از ورود اسلام به ايران باز مي گردد، شيراز، هم اكنون نيز در محل تقاطع مهمترين راه هاي ارتباطي شمال به جنوب و شرق به غرب كشور است و اين موقعيت در ادوار قبل از اسلام شاخص تر بوده، چرا كه در عهد هخامنشيان، شيراز بر سر راه شوش (پايتخت هخامنشي) به تخت جمشيد و پاسارگاد بوده و در عهد ساسانيان راه ارتباطي شهرهاي بسيار مهمي چون بيشابور و گور با استخر، از جلگه شيراز مي گذشت. در نتيجه مسلم است كه چنين محل حاصلخيز و خوش آب و هوايي كه در تقاطع مسيرهاي مهمي كه برشمرده شد، قرار داشته، هرگز خالي از آبادي و سكنه نبوده است. وجود آثار قديمي مانند قصر ابونصر در حوالي شيراز كه قدمت آن به دوره اشكانيان مي رسد و نقوش برجسته برم دلك، (در چندكيلومتري شرق قصر ابونصر) كه از آثار دوره ساساني است و قلعه بزرگ بندر (فهندر، پهندر، قهندز، كهندژ) در سمت شرق تنگ سعدي و چند نقش برجسته در دهكده گويم در چهار فرسنگي شمال غرب شيراز و همچنين پيدا شدن سكه هايي در ضمن حفاري هاي قصر ابونصر، كه بر آنها با خط پهلوي نام شيراز نقش بسته است، جملگي بر وجود شهر يا بلوكي به نام شيراز، در همين محل در دوران قبل از اسلام دلالت دارد.

علاوه بر آنچه گفته شد، كاوش هاي باستان شناسي در تخت جمشيد، به سرپرستي كامرون در سال 1314 ه.ش، به پيدايش خشت نبشته هايي انجاميد كه بر روي چند فقره از آنها نام شيراز مشخص بود. بدين ترتيب مي توان احتمال داد، اين وادي كه در عهد رونق تخت جمشيد، آبادي كوچكي بيش نبوده است، بعد از انهدام پايتخت هخامنشيان، سمندروار از دل خاكستر آن ديار برپا خاسته است.

نمای کلی


شیراز یکی از شهرهای بزرگ ایران و مرکز استان فارس است. شیراز یکی از مراکز صنعتی، تجاری و گردشگری ایران می باشد. تولیدات این شهر شامل نساجی، پتروشیمی، سیمان، شکر، صنایع دستی و ... میباشد. وجود مقبره ی حضرت امام زاده شاه چراغ در آنجا به عنوان یکی از امام زادگان بزرگ مدفون در شیراز باعث شده تا این شهر به عنوان سومین شهر مذهبی ایران پس از قم ومشهد قرار گیرد.

از دیرباز نام شیراز با شعر و ادب پارسی گره خورده است. ظهور شاعران بزرگی از این خطه و وجود آرامگاه دو بزرگ شعر و ادب پارسی از دلایل این ارتباط است. آرامگاه  شاعر بزرگ، خواجه شمس الدین محمد حافظ شیرازی در حافظیه شیراز و آرامگاه شیخ اجل، سعدی شیرازی، استاد سخن فارسی در سعدیه آن شهر، سالانه ادب دوستان و. گردشگران زیادی را روانه شیراز میکند.

شیراز با بیش از 2000 سال قدمت، یکی از شهر های تاریخی ایران محسوب میشود. وجود تخت جمشید و پاسارگاد در نزدیکی این شهر، داشتن موقعیت مناسب ارتباطی  و پایتختی در زمان حکومت زندیه، باعث شده تا آثار و بناهای تاریخی زیبا و چشم نوازی از دوره های تاریخی مختلف بویژه دوره ی صفوی و زندیه در

شهر بجای بماند.

جاذبه های گردشگری


تخت جمشید، پاسارگاد، آستان مقدس حضرت امامزاده شاه چراغ(ع)،مسجد وکیل،آرامگاه حافظ و سعدی و خواجوی کرمانی، موزه ی پارس ، کاخ فیروز آباد، ارگ کریمخانی، آرامگاه شاه شجاع، باغ ارم،آبشار مارگون، آتشکده ها و ...